همه برگردیم

هیچ وقت با تمام وجودم « همه برگردیم » رو مث این روزها درک نکردم 

و هیچ وقت آنرا به وضوح امروز ندیدم 

وقتی تنهایی 

...  

حتی بیداری با تنهایی جهنمه 

... 

وقتی تویی که دلت برای عزیزانت میتپه اگر نباشن 

میبینی که همین حالا هم نیستن پیشت و تو دست روی دست میزاری 

میفهمی معنای « خانواده » رو نفهمیدی 

تو در تنهایی که خانواده نشدی 

هرگز نفهمیدی و فقط بار این اسم رو به دوش عواطف هیچ و پوچ کشیدی 

گاهی یک اتصال کافیست 

چقدر تو زمینه ساز این اتصال بودی و خودت رو برای بیداری آن ها منبسط نگه داشتی ؟

گاهی یک اتصال کافیست تا 

روح چون آهویی سرمست از بوی مشک ، به دنبال آن بو تمام عمر برود و چه بسا اگر نرود هم از یاد نبرد هرگز 

و همین کافیست